“Niemand neemt jou serieus met die piepstem”

“Piep piep piep, daar is dat meisje met die piepstem.” Zo deed mijn ‘aparte’ maar ook bijzonder verrassende – in positieve zin blijkt later – buurvrouw van een paar deuren verderop mij herhaaldelijk na.

Gister had ik voor het eerst in bijna twee jaar dat ik er woon een goed gesprek met haar. Want als iemand je steeds zo benadert, nodigt dat niet echt uit tot een goed gesprek. En ze begon weer over mijn hoge – om in haar bewoordingen te blijven ‘piepstem’. Ik trok de stoute schoenen aan om haar, zonder aanval, te bevragen over waar deze opmerkingen vandaan komen.

“Ja, ik neem vrouwen niet serieus met zo’n piepstem. Je snapt toch wel als je zo voor de dag komt, met zo’n hoog geluid en hoe je jezelf presenteert, dat ik dan mijn conclusies trek. Niemand neemt je dan serieus.” Dit was ongeveer de strekking van haar verhaal.

Ik krijg mij hele leven lang opmerkingen over mijn hoge stem. Overigens de laatste jaren vrij weinig. Maar ik weet, ook omdat ik interviews afneem en soms opneem en terugluister, dat mijn stemgeluid vrij hoog is. Ik heb daar (inmiddels) grotendeels vrede mee. Het is een gevolg van enthousiasme, een vrij hoge borstademhaling en de aard van het beestje.

Alleen iedere keer als ik haar zie en ze het weer heeft over mijn piepstem raakt ze wel een bepaald pijnpunt. Ik had vroeger namelijk een leraar economie op de Havo. En als ik dan iets wilde vragen, werd ik ‘en plein plubic’ gesommeerd lager te praten. Dit probeerde ik dan, tevergeefs. Kan me herinneren dat mijn klasgenoten daarom kostelijk konden lachen. Inclusief de leraar.

Anyways… deze buurvrouw van een paar deuren verderop herinnert mij daar (constant) aan en enerzijds mag dat. Ik ben inmiddels zover gekomen dat ik ‘kritiek’ met een mantel der liefde omarm. Neemt niet weg dat het binnenkomt.

Na enkele wijntjes blijkt dat ik haar herinner aan een vriendin van haar vader met wie ze (volgens mij) niet zoveel had. Strekking van het verhaal. Haar opmerkingen over mijn stemgeluid zeggen niet zoveel over mij, meer over haar (pijnlijke) herinneringen aan die tijd. En dit vul ik misschien in: het zegt meer over haar onvermogen om te verwerken welke foutieve conclusies ze daaruit trekt.

Ze schrok dat ik bijna 37 ben. Zij is 58 en in haar beleving ben ik nog een meisje. Een blond poppetje. Zij is van mening dat veel mensen mij hierom niet serieus nemen. Ik ben het daar niet mee eens. Want ik denk dat ik mijn sporen inmiddels wel verdiend heb. Toch snap ik wat ze zegt.

Vroeger, toen de rest van de wereld mij ook nog als een meisje zag. Want voor de millennials ben ik toch inmiddels wel een soort oude (uitgaans)rot in het vak. Maar vroeger werd ik soms een soort van vertwijfelend gecomplimenteerd met: “O, ik dacht dat jij dom was, omdat je er zo uitziet. Je bent best slim.” Dit sluit aan bij de onwetende mening, wanneer je er als meisje/vrouw jeugdig uitziet en opgetut, enthousiast voor de dag komt, je bijna jezelf moet bewijzen dat je ook inhoud hebt.

Ik kijk terug op een leuke avond en ben blij dat ik toch eens het gesprek met deze buurvrouw ben aangegaan. Ze heeft een stoere mond, maar daarbinnen zit een klein hartje. En dat is bij mij ook zo. Ik kom misschien wel – voor de onwetenden – voor de dag, als die vrolijke enthousiasteling met hoge noten, in haar jurkje met bijpassende pumps. Van binnen zit daar nog steeds die leerling die haar best doet om zich aan te passen aan hetgeen gevraagd wordt.  

2 gedachten over ““Niemand neemt jou serieus met die piepstem”

  1. Een mens kan zich behoorlijk vergissen mede we allemaal de neiging hebben om personen in hokjes te plaatsen.
    Ik werkte in het oude ziekenhuis Jeroen Bosch was een totaal ander type wat doorgaans als verpleegster rond liep.Mijn zus veel meer het type gelijk aan haar collega’s werkte er ook 2 afdelingen boven mij.Tijdens de wisseling leerling verpleegkundige van afdelingen kwam ik in contact met een leerling die met mijn zus gewerkt had.Zij keek kritisch naar mijn passende uniform het lekker ruiken verzorgde uiterlijk en mooie sandalen.Tijdens een nachtdienst werden we met elkaar geconfronteerd werkte nauw samen.Vooral op onze afdeling Long waar destijds ook kanker clienten werden verpleegd en behandeld.
    Na een aantal nachtdiensten samen opgetrokken te hebben vroeg ik haar hoe ze mij als begeleidster vond ze reageerde opgewekt met de woorden ik heb me vergist hoe jij met clienten om gaat de natuurlijke manier van bewegen en luisteren naar de clienten.Tien mijn zus was veel ongeduldiger zelfs een beetje ruw wel perfectionistisch volgens haar bevinding.Zo zijn deze oordelen/veroordelingen vaker op mijn pad gekomen desalniettemin heeft het me levenslessen opgeleverd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s