Naar Brazilië met mezelf

Op de luchthaven van Rio de Janeiro breekt het zweet me uit. Ik zie overal ongure figuren. En ik denk te zien hoe zij mij zien: als een hoogblonde Westerse toerist die je van alles wijs kunt maken. Ik zie gewapende militairen op hun hoede. Zodra deze mijn kant op kijken, raak ik als vanzelf in een angstklem.

Gedraag je normaal Elle!

Hoe doe ik dat ook alweer?
Gewoon rustig doorlopen.
Met mijn rugzak op mijn buik, mijn handen er strak omheen gevouwen, schuifel ik ‘zo normaal mogelijk’ voorbij. Niet naar ze kijken Elle.
Of toch wel? Je moet ook niet wegkijken. Anders maakt dat ook verdacht. Toch even vriendelijk terugkijken dan.

Droge lippen. Een trillend rechterooglid. In een soort verwoede poging zo casual mogelijk over te komen, beweeg ik me over de luchthaven.

Waarom kijken ze zo naar me? Die honden snuffelen ook mijn kant op. Of beeld ik me dat in? Zou iemand iets in mijn rugzak gestopt hebben?
Mijn gezonde geest zegt dat dit niet kan. Ik ben mijn handbagage niet uit het oog verloren. Bovendien is dit een soort SBS6 aangepraat rampscenario en de kans dat mij dit overkomt vrij klein. Alleen mijn doemscenario’s zijn er niet gerust op. Die enge verhalen van mijn vader helpen ook niet mee. O jee…

Misschien hebben ze iets in mijn tas gestopt. Straks komen ze me halen!
In gedachten zie ik mezelf afgevoerd worden. Als een soort Bridget Jones vastgezet in een overvolle cel.

Uiteindelijk in de taxi, zonder dat er iets geks is gebeurd (natuurlijk niet!) daalt er een soort van rust in mijn paniekerige hoofd en ledematen.

Welcome to Brazil…


Ik ben drie weken in Brazilië. Mijn visum – niet meer dan een rommelig handgeschreven papiertje – houd ik als een talisman in mijn portemonnee. Ik check bijna elke dag of ik het nog heb. Want geen visum betekent in mijn angstige hoofd geen weg meer terug.


Eenmaal thuis kijk ik terug op een deels fantastisch avontuur en deels op een zeer, maar dan ook zeer heftige reis.


Wat ik ervan geleerd heb?

Luister niet teveel naar je angsten, alleen negeer ze ook niet. Je bent zoals je bent. En jezelf avontuurlijker maker dan je bent, daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee. Stretch jezelf uit. Alleen laat je elastiek niet knappen.

Mijn reis naar Brazilië is ruim 10 jaar geleden. Daarna heb ik nog mooie reizen mogen maken. Gewoon iets dichter bij de deur. Europa is ook prachtig. En ik wil ooit nog naar Noord-Amerika.

Uiteindelijk is angst meestal geen goede raadgever en kan er overal iets gebeuren. Toch is het gevoel van veiligheid een belangrijke voorwaarde om te kunnen genieten van een reis.

Ik liet me vroeger teveel imponeren door anderen met de meest exotische reisbestemmingen. Ik wilde dat ook kunnen. Sterker nog, ik vond dat ik dit ook moest kunnen. Liefst met een backpack en dan ook in mijn eentje. (De reis naar Brazilië was zo overigens niet hoor.) Nou, ik ben twee keer alleen op reis geweest en heb me nog nooit zo eenzaam en ongemakkelijk gevoeld. Gelukkig hebben we de foto’s nog 😉


Dus maak jij binnenkort vakantieplannen? Kies vooral een bestemming en een vorm die bij je past. Op mijn programma staat Zweden en Spanje. Lekker samen en veilig binnen Europa.

Fijne vakantie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s